Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Β. Πισσίας | Ποιος είναι ο επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου των Ο.Π.


Βγαλμένος από τα σπλάχνα της κοινωνίας των πολιτών, των κινημάτων και του αριστερού διεθνούς ακτιβισμού

Ο Βαγγέλης Πισσίας είναι ο εκλεκτός των Οικολόγων Πράσινων για να οδηγήσει το κόμμα στις ευρωεκλογές 2014. Εξελέγη με ικανή διαφορά ψήφων από τους συνυποψήφιους του, καθώς από την κομματική βάση των Πράσινων εκτιμήθηκε ως χρησιμότερη σε αυτή την πνιγηρή υφεσιακή φάση για την ελληνική κοινωνία η πιο αντισυστημική του οπτική.

Αριστερός, κινηματικός και ακτιβιστής, φημισμένος για τις γνώσεις του σε θέματα της Μέσης Ανατολής ως Έλληνας Αιγυπτιώτης και ιδιαίτερα γνωστός από την αγωνιστική δράση του στο  παλαιστινιακό, με αποκορύφωμα το συντονισμό της Πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για τη Γάζα», στα πλαίσια του ευρύτερου διεθνούς κινήματος Free Gaza Movement επέλεξε και τον επέλεξαν για την ανάληψη της ευθύνης καθοδήγησης των ΟΠ στις ιδιαίτερες κρίσιμες ερχόμενες ευρωεκλογές, τόσο για τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα όσο και για την ίδια την πολιτική και οικονομική επιβίωση του ελληνικού πράσινου κόμματος. Έργο που του ανατέθηκε μέσω μιας μαζικής σύγχρονης διαδικασίας εκλογής κάλπης και διαδικτύου από 600 μέλη του κόμματος και το οποίο θα πρέπει να φέρει εις πέρας από κοινού μαζί με τον εκλεγέντα ως δεύτερο στην κατάταξη της πράσινης ευρωλίστας και νυν ευρωβουλευτή του κόμματος Ν. Χρυσόγελο, λόγω του συστήματος εναλλαγής θητείας που εφαρμόζουν οι Ο.Π.

Για τη δράση του στο παλαιστινιακό και στα ευρύτερα ζητήματα πολιτικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων των λαών της Μέσης Ανατολής έχει γίνει στόχος επίσημων και ανεπίσημων επιθέσεων από την ισραηλινή πλευρά, ιδίως μετά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο “Ship to Gaza” και τη σύλληψή και «ταλαιπωρία» του από τις ισραηλινές αρχές για το ρόλο του στην αποστολή. Οι πολιτικοί του φίλοι τον εκτιμούν για αυτή την αγωνιστική του στάση, έξω από στενούς κομματικούς εναγκαλισμούς για τρεις δεκαετίες και πλέον ως τώρα, από τον αντιδικτατορικό αγώνα της νεότητάς του μέχρι τις μέρες μας και με επίκεντρο το παλαιστινιακό, το συριακό και άλλα μεσανατολικά θέματα, ενώ οι πολιτικοί αντίπαλοι και επικριτές του, μεταξύ των οποίων φυσικά και εκφραστές φιλοισραηλινών απόψεων, του χρεώνουν εξτρεμισμό από τη δική τους πλευρά και προσέγγιση με αφορμή γεγονότα όπως η κατάθεσή του ως μάρτυρα υπεράσπισης στη δίκη του ΕΛΑ υπέρ του ηγετικού της στελέχους Χ.Τσιγαρίδα και τη γενικότερη βοήθεια που προσφέρει η υποστήριξή του στις ανθρωπιστικές αποστολές στη Γάζα προς την σκληροπυρηνική Χαμάς, η οποία έχει καταγγελθεί ως τρομοκρατική οργάνωση από την Ε.Ε., όπως αναφέρουν.

Ερωτηματικό και ταυτόχρονα στοίχημα αποτελεί αν η γενικότερη πολιτική και ακτιβιστική δράση του μπορεί να κεφαλαιοποιηθεί πολιτικά σε όφελος των Ο.Π. σε μια αναμφισβήτητα πολωτική πολιτική συγκυρία μεταξύ των κύριων εκφραστών αριστεράς-δεξιάς, όπως και το ζήτημα της συνοχής στην έκφραση των Ο.Π. που απαιτεί αγαστή συνεργασία με την πιο συστημική πλευρά του κόμματος. Πλευρά, η οποία επιθυμεί μεγαλύτερη σύγκλιση με το πολιτικό πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος.

Ο Β.Πισσίας, με συμπληρωμένη την έκτη δεκαετία της ζωής του, πέραν της κινηματικής και ακτιβιστικής του δράσης και της απόφασής του να δραστηριοποιηθεί μετά από δεκαετίες στην ενεργό πολιτική, είναι καθηγητής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και πατέρας τεσσάρων παιδιών. Ειδικότερα, σύμφωνα με το επίσημο επαγγελματικό βιογραφικό του, είναι Καθηγητής Τ.Ε.Ι. Αθήνας , Υπεύθυνος Εργαστηρίου Διαχείρισης Υδάτινων Πόρων, Διδάκτωρ του «Universitι de Picardie Amiens» (Γαλλία 1993) στο αντικείμενοΤεχνολογικές μεταλλαγές και περιφερειακές προσαρμογές και Δρ ΙΙΙ κύκλου σπουδών του «Institut d΄Etudes du Dιveloppement Economique et Social» (IEDES) του Universitι de Paris I – Sorbonne (Γαλλία 1980) στο αντικείμενο Γεωργική Ανάπτυξη και Προγραμματισμός. Έχει εξειδίκευση στην Υδραυλική των Αρδευτικών Περιμέτρων στην «Ecole Nationale du Gιnie Rural des Eaux et Forets – ΕΝGREF» ( Γαλλία 1973 ), κι είναι Διπλωματούχος Αγρονόμος & Τοπογράφος Μηχανικός της Πολυτεχνικής Σχολής του Α.Π. Θεσσαλονίκης.

---------------------------

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

"Οι Οικολόγοι πρέπει να γίνουν και κίνημα"


Με πολυσχιδείς σπουδές, προϋπηρεσία στην τεχνολογική εκπαίδευση (ΤΕΙ) και πλούσια ακτιβιστική δράση, ο Β. Πισσίας συμμετέχει ενεργά στη νέα πορεία των Οικολόγων Πράσινων, από τη θέση του υποψηφίου στο ψηφοδέλτιο των ευρωεκλογών. Οπως λέει στην «Εφ.Συν.», η απόφαση στηρίζεται στην πραγματικότητα της αποδέσμευσης νέων κοινωνικών δυνάμεων από τα καθεστωτικά κόμματα, καθώς εκτιμά ότι το «αδύνατο σημείο» των Ο.Π. είναι η κινηματική έκφραση.

«Η πολιτική οικολογία βρίσκεται σε ρήξη με τα μεταπολεμικά life styles, με τον καταναλωτισμό και τον δήθεν αναπτυξιακό παραγωγισμό»

Βαγγέλης Πισσίας




Συνέντευξη στον Τάσο Τσακίρογλου

Πώς φτάσατε στην απόφαση να συμμετάσχετε στην εκλογική διαδικασία;

Η απόφαση των αποφάσεων… Υστερα από 35 χρόνια αποδέχθηκα την επανασύνδεσή μου με αυτό που λέγεται «πολιτικό κόμμα». Και οι Οικολόγοι Πράσινοι (Ο.Π.) απέκτησαν τελικά δομή και αντίληψη «κατά κόσμον» κόμματος, γεγονός που έκανε την απόφασή μου ακόμη πιο δύσκολη. Ομως, τον τελευταίο καιρό σε τούτη τη χώρα ήρθαν τα πάνω κάτω. Οχι με τον τρόπο ακριβώς που εγώ θα ήθελα. Αλλά με τρόπους που έχουν, ωστόσο, το δικό τους ενδιαφέρον. Υπήρξε πολιτικο-ιδεολογική απεμπλοκή από τα καθεστωτικά κόμματα που συντέλεσε σε αποδεσμεύσεις και μετακινήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου παρουσίασαν οι αποδεσμεύσεις καθημερινών και προπαντός νέων ανθρώπων. Το ενδιαφέρον αυτό έχει βέβαια και τη σκοτεινή του πλευρά, βλέπε μετακινήσεις προς τη Χρυσή Αυγή. Εχει όμως και την ελπιδοφόρα του πλευρά, τις μετακινήσεις προς άλλους πολιτικούς χώρους. Μέσα σε αυτούς ευτύχησαν να συμπεριληφθούν και οι Ο.Π.

Εσείς όμως προσωπικά πώς και πήρατε την απόφαση;

Η πρόσκληση, πριν από τρεις μόλις βδομάδες, να είμαι υποψήφιος για την ευρωλίστα των Ο.Π., έγινε από παλιούς συναγωνιστές και φίλους που μετέχουν στη ζωή των Ο.Π., όσο και -προπαντός- από τους πολύ νεότερους που μόλις ανέφερα. Αυτό έκαμψε τις αντιστάσεις μου. Αλλωστε, είναι αλήθεια πως όλο και συχνότερα άκουγα τα τελευταία χρόνια από φίλους την παραίνεση «καλά τα έξω, αδελφέ, αλλά ασχολήσου κάπως πιο ενεργά και με τα εδώ». Σε λίγες μέρες τα τακτικά μέλη του κόμματος θα κάνουν την επιλογή τους. Την οποιαδήποτε απόφασή τους όλοι θα τη στηρίξουμε. Το κατά δύναμιν.

Πώς αποτιμάτε τη μέχρι τώρα πορεία των Οικολόγων Πράσινων και ποια η προοπτική τους;

Η Ελλάδα για την πολιτική οικολογία είναι μια δύσκολη χώρα. Οπως και οι Ελληνες που ασχολούνται με την πολιτική είναι δύσκολοι άνθρωποι. Και δεν εξαιρούνται από αυτό, η αλήθεια να λέγεται, ούτε οι οικολόγοι. Αυτός είναι ο ένας λόγος που δεν υπήρξε εδώ πολιτική ανάπτυξη του οικολογικού χώρου, ανάλογη με αυτήν άλλων χωρών. Το πιο μεγάλο πρόβλημα ήταν ωστόσο η αδυναμία κινηματικής έκφρασης. Οι Ο.Π. μπορεί να έγιναν κόμμα, αλλά πρέπει να γίνουν και κίνημα. Κίνημα, ρεύμα, ριζοσπαστικό αλλά και με προτάσεις στέρεες και ρεαλιστικές. Τόσο για την κοινωνία όσο και για τη χώρα υπάρχουν, πιστεύω, τα «φόντα» σήμερα. Ας μην παραλείψω, τέλος, να πω ότι διδάσκω «Διαχείριση Υδατικών Πόρων», είχα πριν από πολλά χρόνια δάσκαλο και τον Rene Dumond, άρα είμαι εντός θέματος.

Θεωρείτε ότι έχετε να πείτε κάτι διαφορετικό από τα άλλα κόμματα στο θέμα της κρίσης; Εχετε πρόταση;

Πολλά διαφορετικά και πολύ διαφορετικές προτάσεις. Η πολιτική-κοινωνική οικολογία είναι τόσο οραματικά, βλέπε φιλοσοφία ζωής, όσο και πραγματιστικά, βιωματικά, βλέπε στάση ζωής, κίνημα, πράγματι, του άλλου άκρου. Πιστεύω δηλαδή πως άδικα κατηγορούν γι” αυτό τον ΣΥΡΙΖΑ. Η πολική οικολογία βρίσκεται σε ρήξη με τα μεταπολεμικά life styles, με τον καταναλωτισμό και τον δήθεν αναπτυξιακό παραγωγισμό, που στις θεωρούμενες αναπτυγμένες χώρες κατέληξε σε καζινο-καπιταλισμό και σε οικολογική μάστιγα. Αντίθετα έχει κοινωνική πρόταση που εστιάζει στην υποστήριξη της πραγματικής φτωχολογιάς, αυτής που ρήμαξε η κρίση. Πράξη και όχι λόγια κοινωνικής αλληλεγγύης. Εχει κοινωνικο-οικονομική πρόταση, κι όχι οικονομίστικη πρόταση. Προτείνει την ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, στη λογική της εξάπλωσης αυθεντικών, πρότυπων-καινοτόμων παραγωγικών δραστηριοτήτων. Ομως με πρόταση οικολογικά θεμελιωμένη και εργασιακά διασφαλισμένη. Εχει παράλληλα πρόταση αναβίωσης, ολικής επαναφοράς θα “λεγα, του καθημερινού πολιτισμού και ενός κινήματος παιδείας αιχμής αλλά κυρίως βάθους.

Πώς τοποθετείστε σε σχέση με τα άλλα πολιτικά κόμματα; Ποια κόμματα βάζετε «απέναντι» και με ποιο κόμμα ή κόμματα είστε πιο κοντά;

Ως προς την ουσία της πολιτικής τοποθετούμαστε απέναντι-ενάντια στον κυβερνητικό μνημονιακό συνασπισμό, αλλά και νιώθουμε μακριά από τον άχρωμο, άοσμο, άγευστο αντιμνημονιακό αντιπολιτευτικό λόγο. Λόγο μόνο, και κατεξοχήν επικοινωνιακό. Γιατί πράξη, γιοκ. Οσο για το «πιο κοντά»; Ως προς αυτό, η λέξη «κοντά» δεν φτάνει, η ζωή θα δείξει εάν, στη βάση τίνος ελάχιστου, όμως τολμηρού, ριζοσπαστικού προγράμματος και με ποιους θα μπορέσουν οι Ο.Π. να συμπορευτούν. Οι Ο.Π. δεν θέλουν να «καούν» για ένα τίποτα. Τέλος, ως προς το λογικό «υπονοούμενο». Αφορά συνήθως τον ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύουμε ότι βλέπει αλλού. Βλέπει «ψηλά», προς το παλιό πολιτικό προσωπικό. Εκεί κάνει προσκλητήριο. Ετσι όμως απομακρύνεται από τη φυσική του θέση. Υστερα, όλη εκείνη η τρίχρονη μονότονη ρητορεία για καλή και κακή διαπραγμάτευση του χρέους. Υπάρχει βέβαια μια αδήριτη αλήθεια. Η Ελλάδα της κρίσης δεν θα ανασάνει αν δεν συστρατευτεί, δεν λέμε συναθροιστεί, η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Σας έχουμε δει να συμμετέχετε ακτιβιστικά ως συντονιστής στις αποστολές «Ενα καράβι για τη Γάζα». Πώς βλέπετε το Παλαιστινιακό, αλλά και τις ελληνο-ισραηλινές σχέσεις;

Οπως τότε που τραγουδήσαμε Μικρούτσικο, «η μισή μου καρδιά στη… ματωμένη Παλαιστίνη (ας μου επιτρέψει την παράφραση) βρίσκεται»… Για τις ελληνο-ισραηλινές σχέσεις το πρόβλημα είναι ότι γίνονται στη βάση της δικής τους ατζέντας και των δικών μας ψευδαισθήσεων. Οσο για το ίδιο το Ισραήλ, συμμερίζομαι τη γνώμη των άξιων Εβραίων -φίλοι ορισμένοι από αυτούς- που πιστεύουν πως το Ισραήλ για να επιβιώσει εκεί κάτω πρέπει να αλλάξει την πολιτική του, τουλάχιστον, ριζικά.
Σύνδεσμος άρθρου : http://www.efsyn.gr/?p=156962

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ - ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΔΙΚΤΥΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ - ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ


Την Κυριακή 20.10.2013 πραγματοποιήθηκε η πρώτη ανοικτή συνάντηση του ΔΡΟ στο νέο στέκι του (Κολοκοτρώνη 31, Αθήνα) σε χώρο με μεγάλη διαδρομή μέσα στο οικολογικό κίνημα όπου στεγάστηκαν τα γραφεία οικολογικών οργανώσεων, όπως η Οικοτοπία και το Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας (TRISE- Transnational Institute of Social Ecology), η οικολογική επιθεώρηση “Κοινωνία και Φύση” και τα κόμματα Πράσινη Πολιτική και στη συνέχεια -μέχρι πρόσφατα- οι Οικολόγοι Πράσινοι.

Στη συνάντηση συμμετείχαν ως ομιλητές ιστορικά στελέχη του οικολογικού χώρου που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα της ριζοσπαστικής οικολογίας όπως οι Β.Γιόκαρης (Διευθύνων Σύμβουλος της "Αρκαδικής Εναλλακτικής ΑΕ", μέλος Οικολόγων Πράσινων), Ν. Ηλιόπουλος (Ιδρυτικό μέλος Οικολόγων Πράσινων), Β.Πισσίας (ενεργός πολίτης σε κινήματα όπως η καμπάνια “Ένα καράβι για τη Γάζα”), Μ.Πρωτοψάλτης (Εκδότης- Αναρχικός), Γ.Σχίζας (Οικολόγος, μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ).

Η συζήτηση κινήθηκε γύρω από επίκαιρα θέματα που αφορούν την κοινωνία μας σε καιρό κρίσης με πρώτη μια γενική θεώρηση επάνω σε θέματα της κρίσης, της ύφεσης, της ανάπτυξης, του ορυκτού πλούτου της χώρας μας, το φασισμό που γιγαντώνεται, την αποανάπτυξη που μοιάζει με μια αχτίδα ελπίδας, την πράσινη ανάπτυξη, τα συλλογικά αγαθά, την αλληλέγγυα οικονομία. Οι παριστάμενοι τοποθετήθηκαν μετά τους ομιλητές και εξέφρασαν την αγωνία τους για τις κατευθύνσεις που θα πρέπει να πάρει η ελληνική κοινωνία ώστε αφενός μεν να αντιδράσει στην κρίση που οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τη ρίξουν και αφετέρου να κάνει παρεμβάσεις ώστε να δημιουργηθούν δομές μελλοντικής διαχείρισης των πόρων με κοινωνικό όφελος.

Το ερώτημα “Γιατί ριζοσπαστική οικολογία σήμερα;” ήταν μια πρόκληση αφού όλοι συνέδεσαν την αναγκαιότητα της οικολογίας με ριζοσπαστικές λύσεις σε όλα τα επίπεδα (νερό, ορυκτά, ανακύκλωση, διαφάνεια, ελεύθεροι χώροι, χρηστή διακυβέρνηση). Η “κόπωση” της οικολογίας με τη σημερινή μορφή της επισημάνθηκε από όλους και το αίτημα για ουσιαστικές παρεμβάσεις έγινε σαφές μέσα από τις τοποθετήσεις των παριστάμενων.

Τέλος διαφάνηκε η πρόθεση να δοθεί μια νέα μορφή στην οικολογική προοπτική που θα αντίκειται στην παρούσα μνημονιακή κατάσταση.

Η πρώτη ανοιχτή συνάντηση του ΔΡΟ δημιούργησε μια υπόσχεση για το μέλλον με δράσεις που θα απηχούν τη βούληση ενεργών πολιτών και τις απαιτήσεις των καιρών.

Η οργανωτική επιτροπή του ΔΡΟ

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. ΒΙΟΛΕΥΚΑΣ

Απόσπασμα από το Καταστατικό του ΚΟΙΝΣΕΠ ΒΙΟΛΕΥΚΑΣ, στο οποίο ευχόμαστε ολόψυχα επίτευξη των σκοπών του, ιδιαίτερα τον δ):)

3. Οι σκοποί και η λειτουργία του Συνεταιρισμού διέπονται από τις ακόλουθες βασικές αρχές:
α) την προαγωγή της κοινωνικής ωφέλειας μέσω της παραγωγής αγαθών ή της παροχής υπηρεσιών συλλογικού και κοινωνικού χαρακτήρα,
β) την πρόταξη του ατόμου και της εργασίας έναντι του κεφαλαίου,
γ) τη χρησιμοποίηση των κερδών του για την ανάπτυξη της απασχόλησης και την διεύρυνση των εργασιών του,
δ) την προώθηση της Κοινωνικής Οικονομίας και τις Αρχές της Απο-ανάπτυξης (Απο-μεγένθησης), της Ανταλλακτικής Οικονομίας, της Αυτοβιωσιμότητας και της τοπικής επάρκειας και αυτάρκειας.

 Σύντομα, με την έναρξη του επίσημου σάιτ, θα υπάρξει αναρτημένο και το πλήρες Καταστατικό.

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2013

Απόψεις της Ριζοσπαστικής Οικολογίας



Ο όρος «ριζοσπαστική» χρησιμοποιείται με στόχο την διάκριση αυτής της οικολογικής οπτικής από τον ωφελιμιστικό συντηρητισμό που παραμένει βαθιά ανθρωποκεντρικός και αποσκοπεί σε είδος εξορθολογισμού της χρήσης της φύσης σε όφελος μιας διαρκούς οικονομικής εκμετάλλευσης και από προσεγγίσεις όπως ο νέο-δαρβινισμός του Χέκελ, η οικολογίας της διατροφικής αλυσίδας του Λότκα η η θερμοδυναμική του Οντουμ.

Κατά κύριο λόγο, η ριζοσπαστική οικολογία διαρθρώνεται γύρω από προσεγγίσεις όπως ο ολιστικός προστατευτισμός του Θορώ, εκείνες του Ραλφ Βάλντο Εμερσον και του Λέοπολντ, ο οικοφεμινισμός, η πολιτική οικολογία, η βαθιά οικολογία, ο πριμιτιβισμός, η κοινωνική οικολογία, το κίνημα της αποανάπτυξης, το κίνημα σλόου-φουντ, η βιοπεριφερειακότητα και ο αντι-σπισισμός. Σε γενικές γραμμές, τα πολιτικά, φιλοσοφικά και επιστημολογικά χαρακτηριστικά της ριζοσπαστικής οικολογίας μπορούν να συνοψιστούν στα ακόλουθα σημεία:

1. Υιοθέτηση της αντι-ανθρωποκεντρικής, βιοκεντρικής, οπτικής της πραγματικότητας, μιας οπτικής ολιστικής και σε ορισμένες περιπτώσεις οργανικής.

2. Βαθιά αντίθεση στην μηχανιστική - καρτεσιανή και βακονιανή - ερμηνεία της πραγματικότητας και υπέρ της διασταλτικής εμηνείας του κανόνα.

3. Υπέρ της ανάγκης της ριζικής μετάλλαξης του ηθικού παραδείγματος της δυτικής κοινωνίας μέσω ενός οικο-πασιφιστικού ιδεολογικού επαναπροσανατολισμού.

4. Υπέρ της ριζικής υπέρβασης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας προς όφελος της συμμετοχικής δημοκρατίας με στόχο μια κοινωνία από ορισμένες σκοπιές αναρχική η και νέο-κοινοτιστική.

5. Βαθιά αντίθεση στον μιλιταρισμό και στους μιλιταριστικούς θεσμούς μέσω της υιοθέτησης των βασικών αρχών του πασιφισμού.

6. Υποστήριξη του κινήματος «no global» του οποίου αναγνωρίζονται όρια και δυνατότητες.

7. Υπέρ της οπτικής της δραματικής περιβαλλοντικής και οικονομικής κατάστασης της σημερινής κοινωνίας.

8. Βαθιά αντίθεση στους υπερεθνικούς θεσμούς που προάγουν τον καπιταλισμό όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο Οργανισμός Παγκόσμιου Εμπορίου και η Παγκόσμια Τράπεζα, προς όφελος της δομικής τροποποίησης του οικονομικού συστήματος.

9. Βαθιά αντίθεση στη χρήση των βιοτεχνολογιών εφαρμοσμένων στη γεωργία και στη στρατιωτική και κοινωνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας.

Ενας σημαντικός αριθμός θεωρητικών και ακτιβιστών της σφαίρας της ριζοσπαστικής οικολογίας είναι πεπεισμένοι υποστηρικτές του αντι-σπισιμού και του βεγγανισμού σαν φυσική απόρρια της οικοκεντρικής οπτικής. Ενας σημαντικό αριθμός τους, επίσης, επικαλείται την κουλτούρα αντεργκράουντ και την προσήλωση στον τοπικισμό και στις τοπικές κουλτούρες.

Τέλος, αναφορικά με τους τρόπους δράσης που υιοθετούν οι πολυάριθμες «σχολές σκέψεις» της ριζοσπαστικής οικολογίας, είναι αναγκαίος ο διαχωρισμός μεταξύ εκείνων που υιοθετούν τη μη βία από εκείνες που θα μπορούσαν να ενταχθούν στη σφαίρα της επονομαζόμενης και οικοτρομοκρατίας. Οι «σχολές» που υιοθετούν την μη βία διακρίνονται ως προς την δράση τους σε δύο κατηγορίες:

- Σε εκείνες που υιοθετούν τη μη βία αλλά σε διαρκή ρήξη με τους ισχύοντες πολιτικούς θεσμούς.

- Σε εκείνες που υιοθετούν τη μη βία αλλά στο πλαίσιο της λογικής του εισοδισμού αναφορικά με τους εθνικούς και τους υπερεθνικούς πολιτικούς θεσμούς.

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013

Εγγυητισμός

Πολιτικό δόγμα και έννοια στο πλαίσιο του συνταγματισμού και της συνταγματικής κουλτούρας που αναπτύχθηκε το δέκατο ένατο αιώνα με στόχο την έμφαση στις νομικές και πολιτικές διασφαλίσεις αναφορικά με την αναγνώριση και την προστασία των θεμελιωδών και συνταγματικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του φυσικού προσώπου – ελευθερία λόγου, σκέψης, θρησκείας, τύπου, συνάθροισης κ.λ.π. - από κάθε μορφή κατάχρησης η και αυθαιρεσίας της εξουσίας και του κράτους.  

Από αυτή την άποψη, ο εγγυητισμός - η και το ζήτημα της νομιμότητας της εξουσίας - αποτελεί θεμέλιο λίθο του κράτους δικαίου.

Στον παραδοσιακό ατομικό εγγυητισμό προστίθεται και ο συλλογικός εγγυητισμός που αποσκοπεί στην προστασία των συνθηκών διαβίωσης και ασφάλειας της κοινότητας από κάθε μορφή κοινής, οργανωμένης και πολιτικής εγκληματικότητας.

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

Δίκτυο Ριζοσπαστικής Οικολογίας - Άμεση Δημοκρατία



Διακήρυξη

Οικολογία και οι Πράσινοι. Δύο έννοιες που αλληλοσυμπληρώνουν μια ιδέα, μια πολιτική κι ένα κίνημα. Κι όμως, τούτη την ώρα, η Πολιτική Οικολογία ταλανίζεται από το δίπολο:
- Ποιο μετρά περισσότερο;
- Ποιες είναι οι ασφαλιστικές δικλίδες που θα την προστατέψουν από μια ενσωμάτωση στον ιστό των συστημικών κομμάτων;
- Ποιος είναι εκείνος ο ιδεολογικός χαρακτήρας που πρέπει να προταθεί, για να κρατήσει η δική μας
- Πολιτική Οικολογία τον ανατρεπτικό της προσανατολισμό;

Στην εποχή των οικονομικών νεωτερισμών και των κοινωνικών κρίσεων η Πολιτική Οικολογία βρίσκεται μπροστά σ’ ένα σταυροδρόμι: του περιβαλλοντισμού και της ριζοσπαστικής οικολογίας.
Η πρόκληση της επιλογής θα κρίνει την πορεία και την ακεραιότητα του χώρου.
- Από την μια, η περιβαλλοντική ενσωμάτωση με μια επιδερμική κοινωνική αλληλεγγύη, μέσα σ’ ένα ανταγωνιστικότατο σύστημα, αποτελεί το στερεότυπο πολιτικό μοντέλο μεγάλης μερίδας Πράσινων κομμάτων της Ευρώπης. Η πράσινη πολιτική τους γίνεται η διακοσμητική ουρά της συστημικής διαχείρισης.
- Από την άλλη, αντίθετη στο πράσινο πασάλειμμα, προβάλλει μια οικολογία των ρήξεων (στηριζόμενη στη μη βία), έχοντας ως σταθερό μέτωπο τον αγώνα απέναντι στις όποιες αντιπεριβαλλοντικές κι αντικοινωνικές ανατροπές. Με πρότυπο τις αντι-ιεραρχικές δομές και τις αμεσοδημοκρατικές αποφάσεις επιδιώκει να φέρει το οικολογικό κίνημα στο προσκήνιο των ιδεολογικών προβληματισμών και στο επίκεντρο των κοινωνικών διεργασιών, με στόχο την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια και την αλλαγή του προτύπου ζωής, όπου η καθημερινότητα και η βιοποικιλότητα λεηλατούνται από τον οικονομικό ανταγωνισμό.

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

Από την Ανάπτυξη στην Αποανάπτυξη: προοπτικές για την αλλαγή του οικονομικού, κοινωνικού και περιβαλλοντικού μοντέλου στην Ελλάδα


Η «Πράσινη Ανάπτυξη» αποτελεί λύση; Μήπως οι συνθήκες επιβάλλουν την ανάγκη δημιουργίας μιας άλλης οικονομίας που να διασφαλίζει βιωσιμότητα, ισότητα και σταθερότητα; Μέσα στο πλαίσιο αυτής της θεματολογίας, που βασίζεται στο περιεχόμενο του 3ου τεύχους της περιοδικής έκδοσης του Ευρωπαϊκού Πράσινου Ιδρύματος [GEF], με τίτλο Πέραν της Ανάπτυξης και της Αποανάπτυξης, και λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαίτερες συνθήκες και προκλήσεις για την Ελλάδα, το Πράσινο Ινστιτούτο και το Ευρωπαϊκό Πράσινο Ίδρυμα, διοργάνωσαν ημερίδα με θέμα «Από την Ανάπτυξη στην Αποανάπτυξη: προοπτικές για την αλλαγή του οικονομικού, κοινωνικού και περιβαλλοντικού μοντέλου στην Ελλάδα», την Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013 στην Αθήνα.

Το πρόγραμμα της ημερίδας, ύστερα από τον χαιρετισμό που απηύθυνε ο πρόεδρος του Πράσινου Ινστιτούτου, Κώστας Λουκέρης, άνοιξε ο αντιπρόεδρος, και συντονιστής της συζήτησης, Σταύρος Αγογλωσσάκης. Ο κ. Αγογλωσσάκης παρουσίασε το σκεπτικό της διοργάνωσης και τη θεματολογία της εκδήλωσης, δίνοντας έμφαση στη σημασία που έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια το ζήτημα της αποανάπτυξης, και την ιδιαίτερη σημασία που παρουσιάζει κατά την τρέχουσα συγκυρία για την Ελλάδα.



Ο πρώτος ομιλητής, Mauro Bonauiti, Συνιδρυτής της Ιταλικής Ένωσης για την Αποανάπτυξη, αναφέρθηκε στην προέλευση της έννοιας της αποανάπτυξης, και τις βασικές συμβολές που οδήγησαν σε αυτόν τον κριτικό τρόπο σκέψης. Έκανε λόγο για τη κρισιμότητα της κλίμακας για την ανάπτυξη, για εκείνο το κατώφλι των διαστάσεων – πολυπλοκότητας, που μόλις ξεπεραστεί συνεπάγεται φθίνουσα απόδοση και κόστη. Αρνητικά οφέλη, δηλαδή, που δεν αφορούν μόνο στην οικονομία, αλλά και τις κοινωνικές δομές δίνοντας παραδείγματα από τους οικονομικούς δείκτες, την καθημερινή ζωή, τις ενεργειακές αποδόσεις. Έχοντας ως δεδομένο το κόστος της ανάπτυξης, σε σχέση με τη φθίνουσα απόδοση, εκτίμησε 4 πολιτικά σενάρια, ανάμεσα σε αυτά και το σενάριο της εύκολης προσαρμογής ή της ανθεκτικότητας της ήρεμης αποανάπτυξης που βασίζεται σε μια εθελοντική απλοποίηση της οικονομίας σε συνθήκες που διασφαλίζουν την διατήρηση των πόρων του πλανήτη.

Ενθουσιώδεις Πράσινοι ακτιβιστές λίγο πριν την αυτόνομη κάθοδο...


...............................................................................!

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

«Σφαγή» στους Οικολόγους Πράσινους-Ολομέτωπη επίθεση Καραμέρου σε Χρυσόγελο

Επίθεση στον ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πρασίνων Νίκο Χρυσόγελο, ο οποίος ήταν ο μοναδικός Έλληνας ευρωβουλευτής που ψήφισε υπέρ της άμεσης έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων των Σκοπίων με την Ε.Ε., εξαπολύει ο δημοσιογράφος και μέλος των Οικολόγων Πράσινων Γιώργος Καραμέρος. Σημειώνεται ότι, με ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που υιοθετήθηκε την Πέμπτη στο Στρασβούργο, προκρίνεται η άμεση έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΠΓΔΜ.

Η έκθεση προόδου της ΠΓΔΜ για το 2012, η οποία βασίστηκε στην εισήγηση του Βρετανού ευρωβουλευτή των Σοσιαλιστών Ρίτσαρντ Χιούιτ, εγκρίθηκε από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με 505 ψήφους υπέρ, 61 κατά και 31 αποχές. Καταψήφισαν όλοι οι Έλληνες ευρωβουλευτές -πλην του ευρωβουλευτή που εξελέγη με την λίστα των Οικολόγων Πρασίνων Νίκου Χρυσόγελου. Με αφορμή την στάση του κ. Χρυσόγελου, ο δημοσιογράφος και μέλος των Οικολόγων Πράσινων Γιώργος Καραμέρος έστειλε την ακόλουθη ανοικτή επιστολή:

"Κανένα όργανο του κόμματος (Πανελλαδικό Συμβούλιο, Εκτελεστική Γραμμματεία) και πολύ περισσότερο οι πολίτες που θέλουν την πολιτική οικολογία στο πλευρό των κινημάτων στα οικολογικά και κοινωνικά μέτωπα, δεν εξουσιοδότησε τον πράσινο Ευρωβουλευτή να σταθεί, ελπίζω άθελά του, υπέρμαχος του σκοπιανού εθνικισμού υπερψηφίζοντας ένα μη ισορροπημένο τελικό κείμενο, δεδομένου ότι καλεί σε άμεση έναρξη διαπραγματεύσεων χωρίς να λαμβάνει υπόψη την πολιτική κατάσταση στην πΓΔΜ και την απουσία ουσιαστικής προόδου στις προσπάθειες επίλυσης του ζητήματος της ονομασίας.

Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

Δημοκρατία και αποανάπτυξη


του Πάολο Κατσιάρι*

Η σκιαγράφηση του μοντέλου δημοκρατίας που απαιτεί η αποαναπτυξιακή οπτική οδηγεί στον καθορισμό των εργαλείων τα καθιστούν δυνατή τη μετάβαση στην οικονομία των συλλογικών αγαθών στο πλαίσιο μιας κοινωνίας υπεύθυνων πολιτών.

Η αποανάπτυξη μπορεί να εννοηθεί σαν ακούσια, σαν ανάγκη που επιβάλλεται «από τα πάνω», πρωταρχικά στα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα η, αντίθετα, σαν διάχυτη, μαζική και προοδευτική, συνειδητοποίηση της ανάγκης αυτονόμησης από τους καταστροφικούς μηχανισμούς της ιδεολογίας της «συνεχούς ανάπτυξης» παραγωγής και κατανάλωσης. Σαν «αποανάπτυξη» δεν εννοείται η μετάβαση από μία τεχνοκρατική δικτατορία, διακυβέρνησης με την επιτροπία των οικονομολόγων και των τραπεζιτών, σε ένα καθεστώς μέτρου μέσω των περικοπών των δημόσιων δαπανών και της ιδιωτικοποίησης των κρατικών περιουσιακών στοιχείων αλλά η συγκρότηση και ο πειραματισμός μιας διαδικασίας απελευθέρωσης από κάθε μορφή εξάρτησης από τις λογικές της νεοκλασικής οικονομίας και του οικονομισμού. Η αποαναπτυξιακή οπτική δεν θέτει θέμα αντικατάστασης της μιας ακαδημαικής θεωρίας από κάποια άλλη - των «σικάγο-μποις» από τους νέο-κευσιανούς - ούτε της μιας βιομηχανικής συντεχνίας από μια άλλη – των πετρελαιάδων από τους επιχειρηματίες της πράσινης οικονομίας – αλλά της επιτακτικής αποξήλωσης κάθε συστήματος εξουσίας της οικονομίας στην φύση και στην κοινωνία. Πρόκειται για μια οπτική ριζικού απογαλακτισμού από την ιδεολογία της εξουσίας, της επικυριαρχίας και της εκμετάλλευσης του ανθρώπινου είδους και της φύσης στο πεδίο του βιο-ουμανισμού, μία οπτική ριζοσπαστικής «στάσης της μη κυριαρχίας» όπως θα έγραφε και ο γάλλος φιλόσοφος Μιγκέλ Αμπενσούρ.

Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

ΙΩΑΝΝΑ ΚΟΝΤΟΥΛΗ: Προσπαθούν να αρπάξουν το κόμμα με δόλιο τρόπο


Συνέντευξη στον Τάσο Τσακίρογλου (από την  «Εφημερίδα των Συντακτών» - http://www.efsyn.gr/?p=45924)*

Η μαζική εγγραφή νέων μελών από την ΠΑΣΠ προκάλεσε κρίση στο κόμμα σας. Είναι φανερό ότι οι Οικολόγοι Πράσινοι αντιμετωπίζουν μια κρίση που αφορά τον πολιτικό προσανατολισμό τους και το θέμα των συμμαχιών. Πως θα το προσδιορίζατε;

Δεν πρόκειται περί μαζικής «εγγραφής» νέων μελών. Είναι στρατός εισοδισμού στον χώρο των Οικολόγων Πράσινων, με στόχο την αλλοίωση της πολιτικής ταυτότητας και την παράδοση του κόμματος στους όποιους κρυφούς συνομιλητές των εμπνευστών, με τα όποια ανταλλάγματα. Αν υπήρχε ειλικρίνεια από αυτά τα 180 τόσα άτομα, η κίνησή τους θα συνοδευόταν από σχετική δημόσια διακήρυξή τους υπέρ των Οικολόγων Πράσινων και βέβαια θα χαιρετιζόταν. Αυτό επιβάλλει η κοινή λογική και οι αρχές της πολιτικής ηθικής. Αντί αυτού, μετά από την «αίτηση εγγραφής» τους συμμετείχαν στις φοιτητικές εκλογές με την ΠΑΣΠΗ κρίση πολιτικού προσανατολισμού αφορά και πάλι στους εμπνευστές αυτού του σχεδίου, που έχουν μολυνθεί με το μικρόβιο του κυβερνητισμού, χάνοντας τον πολιτικό τους προσανατολισμό και δεν αφορά  τον χώρο των Ο.Π. Το κόμμα μας στις εκλογές Μαΐου έλαβε το μεγαλύτερο ποσοστό στην ιστορία του - 2.97% - και θα είχε μπει στο κοινοβούλιο, αν δεν ακολουθούσε η πόλωση των επόμενων εκλογών. Κατόρθωσε να διατηρήσει την αυτοτέλειά του και καταγράφηκε στην συνείδηση των πολιτών ως αυτόνομος πράσινος πόλος, που έχει ρόλο, λόγο και προτάσεις, εκεί που οι άνθρωποι υποφέρουν και το περιβάλλον καταστρέφεται. Εκεί, λοιπόν, και από εκεί πρέπει να επιχειρεί την διεύρυνσή του και εκεί θα αναδειχθούν και οι όποιες συμμαχίες του.

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Από την Ανάπτυξη στην Αποανάπτυξη: προοπτικές για την αλλαγή του οικονομικού, κοινωνικού και περιβαλλοντικού μοντέλου στην Ελλάδα



Ευρωπαϊκό Πράσινο Ίδρυμα - Πράσινο Ινστιτούτο

Η «Πράσινη Ανάπτυξη» αποτελεί λύση; Μήπως οι συνθήκες επιβάλλουν την ανάγκη δημιουργίας μιας άλλης οικονομίας που να διασφαλίζει βιωσιμότητα, ισότητα και σταθερότητα;
Το 3o τεύχος της περιοδικής έκδοσης του Ευρωπαϊκού Πράσινου Ιδρύματος εστιάζει στην ανίχνευση του τύπου οικονομίας που απαιτεί η μετα-αναπτυξιακή εποχή.
Οι απαντήσεις στη παραπάνω προβληματική είναι ζωτικής σημασίας για την Ελλάδα και το μέλλον της. Η θεματολογία της εκδήλωσης βασίζεται στο περιεχόμενο του 3ου τεύχους της περιοδικής έκδοσης του Ευρωπαϊκού Πράσινου Ιδρύματος, «Πέραν της Ανάπτυξης και της Αποανάπτυξης» και φιλοδοξεί να βάλει στο ίδιο τραπέζι διεθνείς ειδικούς σε μια συζήτηση γύρω από το καταλληλότερο οικονομικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό μοντέλο για την χώρα.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

18.00-18.15  Εισαγωγή
18.15 - 19.45  «Από την Ανάπτυξη στην Αποανάπτυξη: προοπτικές για την αλλαγή του οικονομικού, κοινωνικού και περιβαλλοντικού μοντέλου στην Ελλάδα»
Mauro Bonaiuti, Συνιδρυτής της Ιταλικής Ένωσης για την Αποανάπτυξη
Mary Mellor, Επίτιμη Καθηγήτρια του Τμήματος Τεχνών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Northumbria, Newcastle
Valter Bonan, Ακτιβιστής στο χωρο της συμμετοχικής δημοκρατίας και της προστασίας των φυσικών πόρων
Igor Matutinovic, Οικονομολόγος στο πεδίο των οικολογικών οικονομικών - PhD Πανεπιστημίου Ζάγκρεμπ
Την συζήτηση συντονίζει ο Σταύρος Αγογλωσσάκης, αντιπρόεδρος του ελληνικού Πράσινου Ινστιτούτου.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί Παρασκευή 5 Απριλίου 2013, στις 18.00 - 21.00 μμ, στο Πνευματικό Κέντρο «Μελίνα Μερκούρη», Ηρακλειδών 66 και Θεσσαλονίκης, Αθήνα. Η συμμετοχή είναι ελεύθερη αλλά χρειάζεται προ - κράτηση στην ηλεκτρονική διεύθυνση info@greeninstitute.gr

Πληροφορίες: 210 3242861, 6937 24 21 20


Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Με μπροστάρη τον ''κόκκινο'' Ντάνι...


του Θάνου Γιαννούδη

Πολύς λόγος γίνεται και πάλι για το Ντανιέλ Κον Μπεντίτ τις τελευταίες μέρες, με αφορμή δήλωσή του πως θα ήθελε να είναι υποψήφιος Ευρωβουλευτής το 2014 με τους Έλληνες Οικολόγους-Πράσινους, για να στείλει τα δικά του μηνύματα αλληλεγγύης. Μάλιστα, στην εσωτερική συζήτηση που λαμβάνει χώρα στο κόμμα αλλά και σε ένα άτυπο ηλεκτρονικό δημοψήφισμα, ένα σημαντικό κομμάτι του χώρου τάσσεται υπέρ μιας τέτοιας κίνησης.

Σίγουρα η τοποθέτηση της θρυλικής μορφής του Μάη του '68 στην κορυφή της λίστας των υποψηφίων -όπως ακούγεται ότι θα του προταθεί- θα έδινε στο ευρωψηφοδέλτιό μας ιδιαίτερο κύρος, δυστυχώς όμως για τον Κον Μπεντίτ ο χρόνος δεν έχει σταματήσει εκεί. Τα όσα έχει πράξει κι έχει δηλώσει ο ''κόκκινος'' Ντάνι στην πάροδο των ετών δεν αντιστοιχούν σε καμία περίπτωση σε έναν επαναστάτη, ούτε καν σε κάποιον ''ριζοσπάστη-ρεφορμιστή'', όπως εσχάτως ο ευρωβουλευτής αυτοαποκαλείται. Η πορεία του Ντανιέλ Κον Μπεντίτ τα τελευταία χρόνια ελάχιστα διαφέρει από την αντίστοιχη κάποιου επαγγελματία πολιτικού αστικού κόμματος.

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

Ο Κον Μπετίτ και η «οικολογία της αγοράς»


του Τάκη Νικολόπουλου* 
 Από: http://avgi-anagnoseis.blogspot.com/2011/02/blog-post_9793.html 

Στο τελευταίο του βιβλίο ο Κον Μπετίτ αυτοπροσδιορίζεται ως ριζοσπάστης–ρεφορμιστής, με πρότερη ελευθεριακή κουλτούρα (DΑNIEL COHN-BENDIT, Τι να κάνουμε; μτφρ. Μελίττα Γκουρτσογιάννη, εκδόσεις Κέδρος, σελ.172). Για τον Κον Μπετίτ, όπως και για τους πράσινους και τις περιβαλλοντικές ΜΚΟ, οι αναγκαίες αλλαγές (μεταρρυθμίσεις;) μπροστά στη γενικευμένη και καθολική κρίση (σ.45) πρέπει να λάβουν χώρα εντός («του ταμπού») της ΕΕ με άξονα τη (νέα) πολιτική οικολογία υπό ευρεία έννοια, ήτοι τις γνωστές «τρείς οικολογίες» του Φ. Γκουαταρί. Πρόκειται για την προσφορότερη απάντηση στα αδιέξοδα της προαναφερθείσας κρίσης, σύμφωνα με τον συγγραφέα, και τη μόνη που «στη διάρκεια μισού αιώνα κατόρθωσε να θέσει τις βάσεις μιας εναλλακτικής ιδεολογίας απέναντι στις μεγάλες ιδεολογίες του παρελθόντος» (σ.26). Σε αντίθεση με τις κλασσικές ουτοπικές ιδεολογίες, η νέα (κοινωνική) πολιτική οικολογία βασίζεται και στο παρόν και στο μέλλον, και στο σήμερα και στο αύριο (σ. 69).

Μια σφαιρική και ολιστικήυπαρξιακή προσέγγιση (στην οποία ο Κον Μπετίτ αναγνωρίζει τον εαυτό του), μας οδηγεί στο να αναρωτηθούμε, όχι όπως θα ‘κανε ο Καστοριάδης πάνω στο «τι ζωή θέλουμε», αλλά στο να αναστοχασθούμε περί του «τι είναι οικονομία; τι είναι καπιταλισμός; τι είναι οικονομία της αγοράς; σε τι ωφελεί να παράγουμε όλο και περισσότερο με ξέφρενους ρυθμούς;» (σ.58). Με λίγα λόγια (σ.51), ο συνδυασμός της οικονομικής κρίσης με την οικολογική, μας υποχρεώνει να ξανασκεφτούμε στο σύνολό του τον ίδιο τον χαρακτήρα της ανάπτυξης μας (όχι δηλ. αποσπασματικά, τομεακά π.χ. βιομηχανία). Τελικά, στην ουσία «τι είδους οικονομική μεγέθυνση θέλουμε».

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

O δικός μας βασιλιάς απέθανε, ζήτω ο άλλος βασιλιάς…



του Βαγγέλη Πισσία
Τι κι αν τον λέγανε Μπερσάνι, τι κι αν τον λένε Μπερλουσκόνι
Τι κι αν η Ιταλία φώναξε με τον τρόπο της αβάντι παλιάτσι κι όχι αβάντι πόπολο…
Τι κι αν φαίνεται παράδοξο να χαροποιεί η επιτυχία Μπερλουσκόνι την καθ’ ημάς Αριστερά και η ήττα του συγγενούς της Μπερσάνι τώρα πια να μην τη συγκινεί.

Να συμπεράνουμε ότι ο καιροσκοπισμός του πολιτικού στερεώματος της ημετέρας χώρας, που το υποχρεώνει να «ζητεί την ελπίδα» παντού αλλού πλην του ίδιου του εαυτού της, είναι η αιτία αυτής της φαινομενικής παραδοξότητας;
Εμείς, ο δικός μας πολιτικός κόσμος και…

Εμείς, ο δικός μας πολιτικός κόσμος και…

Ο Γ. Παπανδρέου πίστεψε ή έκανε πως πίστεψε στην υπερπόντια προστασία. Πίστεψε και σε άλλες, αλλότριες, «λομπίστικες» διαμεσολαβήσεις στο διεθνές και ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Πίστεψε ακόμη στην έλευση ξένων επενδύσεων και συγκρότησε τη δική του ομάδα fast track… Πίστεψε, κοντολογίς, και μαζί μ’ αυτόν κι όσοι τότε τον ψήφισαν, πως παρά την επελαύνουσα μεγάλη κρίση, ξένα λεφτά για εμάς εδώ θα υπάρχουν. Επεσε έξω όμως ο άνθρωπος και τα λεφτά βρέθηκαν τελικά έξω…

Ο Α.Σαμαράς και οι συγκυβερνώντες με αυτόν πίστεψαν ίσως λιγότερο σε όλους και όσα παραπάνω αναφέραμε, την πίστη τους όμως στους έξωθεν καλούς προστάτες ενίσχυσε ο φ(ε)ιδωλός μεν, ασφυκτικός δε γερμανικός εναγκαλισμός. Πιστεύει ακόμη ή κάνει πως πιστεύει στο νέο μάννα από τα βάθη της θάλασσας (τους υδρογονάνθρακες ή απλώς μυθάνθρακες), ενώ στο μεταξύ συγκρότησε και αυτός τη δική του ομάδα fast track… Για τα λεφτά έκανε κάτι και αυτός και τώρα αυτά βρίσκονται λογιστικά καταχωρισμένα στις τράπεζες…

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

Παραπλάνηση ψηφοφόρου


του Μπέππε Γκρίλλο

Eάν είναι κοινά κατανοητό τι σημαίνει «παραπλάνηση ανίκανου» – «ώθηση ενός ατόμου, ανήλικου ή η ψυχολογικά ασταθούς, να προχωρήσει σε νομική πράξη ζημιογόνο για αυτό η για άλλους με στόχο την κάρπωση ίδιου οφέλους» - λεξικό ιταλικής γλώσσας Τζινγκαρέλλι - δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτή η έννοια της «παραπλάνησης ψηφοφόρου». Πρόκειται για μια διάχυτη πρακτική στην ιταλική βουλή, υιοθετημένη από «κωλοτούμπες» και καιροσκόπους, από επιρρεπείς στην διαφθορά, αμοραλιστές ή και τύπους με τέλεια ελαστική συνείδηση.

Ο ψηφοφόρος πηγαίνει στην κάλπη «καλή τη πίστη», με οδηγό και «όνειρο» τις υποσχέσεις του υποψήφιου που έχει «επιλέξει». Του δίνει, έτσι, την εντολή να τον εκπροσωπήσει για μία περίοδο 4 ή 5 χρόνων, μια χρονική περίοδο τεράστια για να υλοποιήσει τα σημεία του προγράμματος που έχει «υποσχεθεί». Ταυτόχρονα, ο ψηφοφόρος χρεώνεται την μηνιαία αμοιβή του υποψηφίου, μέσω των φόρων που πληρώνει, για να τηρήσει απλά τις υποσχέσεις του. Η ψήφος αποτελεί συμβόλαιο μεταξύ του ψηφοφόρου και του εκλεγμένου, απείρως σημαντικότερου ενός οποιουδήποτε εμπορικού συμβολαίου καθόσον αφορά την διαχείριση του κράτους. 

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Μαθήματα δημοκρατίας «5 αστέρων»...


Κόμμα, αιρετοί και κοινωνία των πολιτών: ο Κώδικας Δεοντολογίας των βουλευτών του "Κινήματος 5 Αστέρια"*

Ο Κώδικας Δεοντολογίας των βουλευτών του «Κινήματος 5 Αστέρια» - M5S Movimento 5 Stelle - θεμελιώνεται στην αρχή της διαφάνειας απέναντι στη κοινωνία των πολιτών μέσω της συστηματικής δημοσιοποίησης των πολιτικών επιλογών του που υλοποιούνται με τα ψηφίσματα στο κοινοβούλιο. Οι βουλευτές οφείλουν να διατηρούν μια σταθερή σχέση με τα μέλη μέσω της αποδοχής και της επεξεργασίας των προτάσεων τους σε όλη την διάρκεια της κοινοβουλευτικής τους θητείας.

Τον κύριο στόχο όσων εκλέγονται αποτελεί η υλοποίηση του προγράμματος του M5S και, ειδικότερα, των προγραμματικών θέσεων περί άμεσης δημοκρατίας, όπως η υλοποίηση των δημοψηφισμάτων δίχως απαρτία, η υποχρέωση συζήτησης και υπερψήφισης στη Βουλή, μέσω φανερής ψηφοφορίας, των σχεδίων νόμου που προτείνει η κοινωνία των πολιτών και η εκλογή των βουλευτών με σταυρό προτίμησης.